Wieś Czciradz jest położona w południowej części województwa lubuskiego, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów. Znajduje się 35 km od Zielonej Góry, 15 km od Nowej Soli i 2 km od Kożuchowa przy drodze wojewódzkiej nr 283. Sąsiednie miejscowości to Solniki, Sokołów i Drwalewice. Zamieszkuje ją 473 osób. Duża grupa mieszkańców to emeryci i renciści. Wielu młodych ludzi wyjeżdża do większych ośrodków miejskich lub za granicę. Jest to typowa wieś popeegerowska, dotknięta strukturalnym bezrobociem. Budynki i grunty pozostałe po PGR sprzedano prywatnym właścicielom. Grunty zagospodarowano kilka lat temu. Stare budynki zaadoptowano tylko częściowo. Miejscowość jest położona na Wzgórzach Dalkowskich w paśmie Kocich Gór. Na wschód od Czciradza rozciąga się piękny widok na pradolinę Odry. W związku z powyższym wieś jest w naturalny sposób podzielona na część dolną – schodzącą pod łagodnym kontem w kierunku Sokołowa i górną bardziej pofałdowaną.

Analizując strukturę przestrzenną miejscowości widoczny jest jej podział na dwie części. Część starsza o typowo wiejskiej zabudowie, położona jest wzdłuż drogi wojewódzkiej oraz gminnej prowadzącej w kierunku Sokołowa. W zasadzie brakuje tu rozwiniętej sieci ulic. Przeważa budownictwo wiejskie z przewagą zabudowy parterowej, z dwuspadowym dachem, otoczone zabudową gospodarczą. Domostwa usytuowano blisko siebie i z niewielkimi wyjątkami przy samej drodze. Budynki gospodarcze w poszczególnych zagrodach są nieduże. Droga wiejska prowadzi do siedemnastowiecznego dworu obronnego, przebudowanego w stylu klasycystycznym, położonego na wyspie otoczonej fosą i stawem oraz przylegającym parkiem założonym w XVIII w.Dalej biegnie folwarczna droga wiodąca do Sokołowa, obsadzona niegdyś dębami. W części folwarcznej zachowała się zabudowa gospodarcza (stajnie, obory) i mieszkania pracowników rolnych z owalnym placem sąsiadującym z dworem, stary dom ogrodnika (obecnie przebudowany), zabytkowa kuźnia w centrum dworskiego placu oraz pozostałości remizy strażackiej. Na wprost bramy wjazdowej zlokalizowano dwa piętrowe bloki z przeznaczeniem na mieszkania dla pracowników rolnych. Pustą przestrzeń między nimi zajmowała stodoła rozebrana na przełomie lat 70 – tych i 80-tych XX wieku. Za stodołą wybudowano chlewnię.

W okresie istnienia PGR w budynku dworu umieszczono biura a dziedziniec wykorzystywano jako park maszynowy. Nawet wtedy, gdy biura przeniesiono do nowo wybudowanego budynku, plac przy dworze pełnił rolę centrum życia społecznego w tej części wsi. Sytuacja uległa zmianie po sprzedaży całego majątku. Miejscowość została podzielona już w XVI wieku między dawnych właścicieli Czciradza na Czciradz Dolny i Górny. Część dolna to wspomniany wcześniej dwór. W części górnej przylegającej do drogi wojewódzkiej zachowały się jeszcze pozostałości zabudowy gospodarczej tzw. “spalonego” majątku w postaci zabudowań mieszkalnych dworskiej służby. Dwór został spalony pod koniec wojny a ruiny rozebrano na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci. Podobny los spotkał stodoły, z których ostatnią rozebrano kilka lat temu. W sąsiedztwie położone są dwa stawy hodowlane. Po przeciwnej stronie drogi, w latach 70 – tych i 80 – tych XX wieku wybudowano pięć bloków mieszkalnych z przeznaczeniem na mieszkania dla pracowników PGR – u oraz budynek przedszkola i boisko. W wyniku likwidacji PGR-u mieszkania sprzedano byłym pracownikom a w 1997 roku przedszkole zamknięto. Po remoncie w budynku przedszkola założono świetlicę terapeutyczną dla dzieci, szatnie dla piłkarzy oraz świetlicę wiejską. Obecnie ta część miejscowości stanowi swoiste centrum Czciradza.

W budynku świetlicy i na boisku są organizowane różnego rodzaju imprezy kulturalne, sportowe i prywatne. W czasie wyborów w świetlicy działa lokal wyborczy. W sąsiedztwie bloków prosperują dwa sklepy. Do innych ciekawszych obiektów wiejskiej zabudowy należą: budynek starej karczmy obecnie pełniący funkcję budynku mieszkalnego, piętrowy budynek dawnego Klubu Rolnika, prawdopodobnie należący do rodu Kalckreuth (obecnie własność prywatna) oraz budynek dawnej sali wiejskiej, której przednia ściana miała być w całości wykonana ze szkła – obecnie znajdujący się w rękach prywatnych i zrujnowany.